Van Yogyakarta maakten we een lange reis naar de hoofdstad van Indonesie Jakarta. We merkten bij het rijden van het  centraal station naar ons hotel dat dit de drukste stad was die we hadden gezien. Overal verkeer, 4 baans wegen die bijna vast stonden. We sliepen in een 4sterren Best Western hotel. Dichtbij was een enorme shopping mall waar we ons wel vermaakten.

Op 30 mei werden we met de taxi naar het vliegveld gereden. Het was een vluchtje van 1 1/2 uur naar Singapore die alles behalve comfortabel was. De stoelen zaten extreem dicht op elkaar gepropt. Op Singapore aangekomen volgden we de bordjes naar de metro die ons naar het hostel bracht. Onderweg konden we goed zien dat deze stad aardig westers is. Nette gebouwen, ruime wegen met een stoep. Stoplichten waar automobilisten zich ook aan de regels houden. Om 15.00 kwamen we aan bij het hostel en ruste de rest van de dag op de kamer. We hadden een stapelbed tot beschikking en de douche moest gedeeld worden met de ander gasten.

De week in Singapore vloog om. Met de metro konden we gemakkelijk overal heen zo als Little India, tempels en Orchard street. Een kilometers lange shopping street met winkel categorien van Zara tot Gucci en Chanel tot Adiddas. Het hoogte punt was toch wel de voorstelling die we zagen in Marina Bay. Van zichzelf al een mooi plek om rond te lopen met zicht op de sky-line en een ‘Dubai-achtig’ gebouw. We mochten genieten van de musical The Lion King. Alles was in het Engels dus de liedjes heel herkenbaar. De kostuums waren ook ongelofelijk mooi. Marcel’s verjaardag vierden we op 4 juni met een bioscoop film.

Op 6 juni vertrok helaas het vliegtuig naar huis. Aan ons prachtige avontuur is een einde gekomen. We hopen van elke dag nog lang na te genieten als we in Nederland met de rug tegen een brandende kachel zitten met een warme chocolade melk in de handen.

Yogyakarta (Yogya in de volksmond) is de culturele hoofdstad van Java en voor ons voor vier nachten de plaats waar we verbleven. De treinreis vanuit Malang verliep vlekkeloos en rond 12 uur ’s nachts kwamen we aan op het station van Yogya. We lieten ons door 2 ‘becaks’ naar het hotel brengen dat redelijk dichtbij het station ligt.

De eerste dag deden we het rustig aan. De omgeving werd een beetje verkend en we keken op de hotelkamer een film die we voor 80ct kochten achter het station. Helemaal fit waren we niet, dus waren we niet zo actief deze dag.

Maar de volgende dag moesten de handen uit de mouwen. Om 9 uur meldden we ons bij Harry. Die had al thee en Indonesische snacks voor ons klaarstaan. Daarvan genietend luisterden we naar de uitleg die Harry ons gaf over Batik schilderen. Na de uitleg mochten we eerst wat oefenen alvorens we aan ons ‘masterpiece’ begonnen. Als eerste werd er met potlood op het stof getekend wat we wilden maken. Vervolgens gingen we aan de slag met was. Alles wat we wit wilden houden werd bedekt met een laagje was. Daarna gingen we verfen. De lichtste kleur als eerst (geel). Vervolgens bedekte je dit weer met was om daarna de volgende kleur aan te brengen op het doek. Om cracks te krijgen in het doek gebruikten we op sommige kleuren paraffine. Deze kon later dan gekreukeld worden waardoor de opengekreukte stukken gekleurd konden worden met een donkerdere kleur. Na we de laatste kleur (zwart) hadden aangebracht werd ons doek 10 minuten gekookt waardoor alle was van het doek verdween en het eindresultaat zichtbaar werd. We waren niet ontevreden over ons eerste Batikkunstwerk.

Must do vanuit Yogya is de Borobudur tempel. Op de derde dag in deze omgeving gingen we hierheen. Deze tempel die door de lokale bevolking word bestempeld als 1 van de 7 wereldwonderen was erg indrukwekkend. Een enorme tempel met veel relief, boedhabeeldjes en een flinke trap om helemaal bovenop te komen. De opdringerige verkopers ontwijkend liepen we langzaam weer terug naar de auto die ons tegen de avond weer afzette bij ons hotel.

Voor morgen staat opnieuw een flinke treinreis te wachten. Dit keer naar alweer de laatste bestemming in Indonesië: hoofdstad Jakarta.

Klik hier voor foto’s van Batik en Borobudur

Het was nog pikkedonker op het station van Ketapang toen we daar om 4 uur in de ochtend afgezet warden door de taxi. Om 4.30 ging er bij loket 1 een kaarsje aan zodat we precies genoeg licht hadden om een kaartje te kopen. Bestemming: Malang.

In de trein was het lekker rustig. Het werd steeds lichter en de trein werd steeds voller. Toen het volledig licht was, was de trein volledig vol. In totaal duurde de reis 9 uur en we waren blij dat we ons in Malang de trein uit mochten wringen. Bij het hotel aangekomen ploften we uitgeput op bed.

Na een ontbijtbuffet deden we een rondje Malang. Tijdens onze wandeling kwamen we terecht op het Malang Kembali festival. Een grote markt met hier en daar muziek. Een presentatrice van Malang TV sprak ons aan of we misschien wel een interview wouden doen over onze mening van de markt. Tuurlijk geen probleem! Vervolgens bracht een van de vele ‘becaks’ (bakfiets) ons naar een Chinese tempel. Via winkeltjes liepen we weer terug naar het hotel. Onderweg stopten we bij een salon waar blinden massages geven. Helaas waren de massages niet bijzonder.

De dag erop vertrokken we vroeg richting de Bromo. Een bekende vulkaan op Java. Tijdens de rit zagen we de zon opkomen en daarnaast een grote pluim rook van de Bromo.

Via een bochtige weg reden we langs groenteplantages die steil tegen de bergen opgroeiden. We reden door de ontzettend mooie groene savanne en kwamen toen uit op een grijze vlakte. De Bromo is sinds vier maanden actief in dit zorgt voor een dikke laag as rondom de vulkaan. Door een zwarte woestijn naderden we de voet van de Bromo. Omdat deze actief is konden we niet naar de top klimmen, maar een ontbijt met uitzicht op een actieve vulkaan is ook prachtig. Op de weg terug maakten we nog veel foto’s en onze  ‘driver’ vond fotograferen maar wat mooi, zodat we een hoop mooie foto’s van ons tweetjes hebben.

De volgende dag zaten we om 10 uur op de kleine tribune van de plaatselijke speeltuin. Er zou een show beginnen waarbij de ‘performers’ onder meer in trance glas zouden eten. Na een uur wachten begon er eindelijk iets, maar nog een uur verder hadden we alleen maar naar vreselijk gezang geluisterd en heel kort een dansje gezien. Het was nog niet afgelopen, maar wij konden het niet langer aanhoren en besloten te vertrekken.

De koffers waren ingepakt en de chauffeur pikte ons op voor het hotel. Deze keer met gids. Een meisje van de toerisme-opleiding ging mee op haar Engels te oefenen. Voor de laatste dag hadden we een kleine tour geboekt voor de omgeving van Malang. We reden de drukke stad uit en kwamen op het platteland waar links een rechts de boeren in de velden werkten. Ons eerste stop was bij een Tofufabriek. De entree betaalden we in de vorm van sigaretten en snoepjes. De sojabonen lagen te weken waarna ze geperst werden. Vervolgens zeefden de mannen deze substantie. Daarna werd het resultaat door de vrouwen gebakken tot Tofublokjes. Deze blokjes vonden we best lekker, dus ruilden we ons zakje “Werner’s” om voor een zakje Tofu.

Na de fabriek bezochten we een bonsaikwekerij waar ze prachtige kleine boompjes hadden. We liepen rond in de tuinen voor foto’s van de bomen en de mannen die de bomen zorgvuldig bijwerkten.

We maakten vervolgens een wandeling door een dorpje die bekend stond als “the flower village”. We zagen hier rozen, aubergineplanten, in vorm geknipte heggen en veel meer.

De laatste stop van de dag was bij een prachtige waterval. Hier bleven we even zitten om te genieten van de natuur en een frisdrankje. Samen met de studente praatten we tot het tijd werd om naar de trein te gaan.

Want om 15.30 vertrok onze trein richting Yogyakarta. Deze keer niet opgepropt, maar eerste klas. Omdat het kan.

Bekijk de foto’s

Na ons laatste ontbijt in Lovina wachtten we op de shuttlebus die ons naar de ferry zou brengen. Maar in plaats van een shuttlebus mochten we instappen in een auto van het hotel, die toch die kant op ging. Voor dezelfde prijs luxer vervoer.

De ferry deed er een klein uurtje over om ons naar Java te varen. Daar aangekomen was het nog maar een klein stukje naar ons hotel, dat in de aankomstplaats van de ferry ligt. Het werd ons al snel duidelijk dat de mensen hier slecht Engels praten, en dus communiceren we hier de laatste dagen met de handen en voeten erbij.

Voor de eerste ochtend hadden we de wekker gezet om 3.50. Dit bleek echter niet nodig, want nog voor de wekker afliep werden we al gewekt door de klaagzangen van de moskee in de buurt. (Op Java wonen voornamelijk moslims)

Om 4 uur stond een 4WD met chauffeur voor de deur. Hij bracht ons in alle vroegte naar de Kawah Ijen. Na een ‘bumpy ride’ door het donker, waar je absoluut niet zonder vierwielaandrijving omhoog zou komen, stond ons nog een steile wandeling van 3 kilometer te wachten. Het was net licht toen we begonnen aan de klim, maar onderweg kwamen van boven al allemaal mannetjes met manden op hun rug naar beneden. In de manden zaten gele brokken die op piepschuim leken. Wat het precies was wisten we niet.

Na een uitputtende wandeling werd alle inspanning beloond. Voor ons zagen we het heldere blauwe water van kratermeer Ijen. Boven het meer hing een dikke wolk stoom die uit een gat vlak naast het meer kwam. Hier kwam zwavel uit de grond, die door de hardwerkende Indonesiërs naar beneden werd getild.

Voor de volgende dag regelden we weer een tour met 4WD. Het Baluran National Park was de bestemming. Hier hoopten we een flink aantal wilde dieren te spotten. Bij de ingang waar de tickets gekocht moesten worden kregen we al een idee van de dieren die in het park leven. Grote koppen van buffels, ossen en slangen hingen aan de muur.

Na een rit door de jungle kwamen we aan op de savanne. Vrijwel direct zagen we een groot hert voor de auto oversteken. Helaas waren er nergens buffels te bekennen. Onderweg kwamen we nog wel veel apen tegen. De rit eindigde bij het strand waar we als blanke toeristen veel bekijks trokken bij de schooljeugd die hier op schoolreisje was.

Aan de kust was het even relaxen en tussen de mangrove lopen. Toen weer dezelfde weg terug in de hoop meer wild te zien, maar verder dan apen en een pauw in de verte kwamen we niet.

De laatste dag in Ketapang bleven we bij het hotel hangen. Er werd gezwommen, gelezen en geluierd. Morgen pakken we de trein richting Malang waar we weer een aantal dagen zullen verblijven.

Klik hier voor de foto’s van Kawah Ijen en Baluran NP

Vanuit Ubud namen we weer een auto met chauffeur om ons naar onze volgende bestemming op Bali. Onderweg stopten we twee keer. Eerst om uit te kijken over een groot meer, en daarna een keer voor een wandeling die ons bij de prachtige “twin falls” bracht. In de middag kwamen we aan bij ons hotel in Lovina.

Toen we het dorpje gingen verkennen werd direct duidelijk wat de belangrijkste attractie hier is. Van alle kanten werd ons “dolpin” (ja dolpin, niet dolphin, want de f klank kunnen ze niet zeggen hier) toegeroepen. Langs de kust lagen wel honderd bootjes, waarvan elke eigenaar probeert om klanten te krijgen om de volgende ochtend dolfijnen te spotten bij zonsopkomst.

We besloten eerst een dagje rustig aan te doen. We hingen wat rond bij het zwembad, slenterden wat rond in het dorp op zoek naar lekker eten en besloten toen nog een Balinese massage te nemen om de luie dag compleet te maken.

De volgende ochtend werd er vroeg op onze deur geklopt, gevolgd door de woorden “dolpin tour”. Booteigenaar Susi (“don’t eat me, I’m not the food”) stond al op ons te wachten buiten het hotel. Om half zeven komt hier de zon op, en even daarvoor stapten we in de boot.

Met tientallen andere boten om ons heen begon het spotten van de dolfijnen. Al snel zagen we een grote groep, maar dat gold ook voor alle andere boten, en elke boot racet direct naar de plek waar de dolfijnen boven komen. Dit zorgt er voor dat ze daarna niet weer boven komen op dit punt. Dus afwachten waar ze weer opduiken. De boot die goed gegokt heeft, heeft dan een prachtig zicht op springende dolfijnen, totdat er weer teveel ronkende motoren van aanstormende boten klinken en de dolfijnen weer onderduiken. Een paar keer waren we mooi dicht bij de dolfijnen en ondertussen genoten we van de thee en Balinese pannenkoeken die Susi mee had genomen. Die avond aten we bij een restaurant waar een jong meisje optrad met een Balinese dans.

De laatste dag in Lovina regelden we transport naar de Air Panas Banjar. Dit zijn “hot springs” met drie verschillende baden. In bad 1 komt het warme water terecht om lekker te poedelen. Vanuit bad 1 stroomt het water in het grotere bad 2 waar je kunt zwemmen. Bij het derde bad komt water van 3 meter hoogte zodat we daar lekker onze schouders konden laten masseren.

Klik hier voor de foto’s